کدنویسی با مدل‌های استدلالی: چطور مسئله را درست تحویل بدهیم

مدل‌های استدلالی پیش از پاسخ‌دادن «فکر می‌کنند» و برای کارهای پیچیده‌ی برنامه‌نویسی — الگوریتم، دیباگ سخت، بازطراحی — تفاوت‌شان با مدل‌های معمولی جدی است. اما خروجی خوب گرفتن از آن‌ها آدابی دارد: ۱) مسئله را با ورودی/خروجی تعریف کنید، نه با احساس. به‌جای «این تابع درست کار نمی‌کند» بنویسید: «ورودی این است، خروجی فعلی این است، خروجی مورد انتظار این است.» نیمی از دیباگ همین‌جا تمام می‌شود. ۲) خطا را کامل بچسبانید. متن کامل استک‌تریس + قطعه‌ی کد مربوط + نسخه‌ی زبان/کتابخانه. مدل استدلالی از جزئیاتی سرنخ می‌گیرد که به چشم ما نمی‌آید. ۳) اول طرح، بعد کد. برای کار بزرگ بنویسید: «اول طرح راه‌حل را در چند بند بده و پیش از نوشتن کد منتظر تأیید من بمان.» بررسی طرح چند ثانیه وقت می‌گیرد اما از صدها خط کدِ در مسیرِ اشتباه جلوگیری می‌کند. ۴) تست هم بخواهید: «برای این تابع پنج تست بنویس که حالت‌های مرزی را پوشش بدهد.» مدل‌ها در پیداکردن حالت‌های مرزی (رشته‌ی خالی، عدد منفی، ورودی تکراری) به‌طرز عجیبی خوب‌اند. و آخر: محدودیت‌ها را بگویید — «بدون کتابخانه‌ی خارجی»، «سازگار با پایتون ۳٫۹». مدل چیزی را که نگویید، حدس می‌زند.